Vroeger gingen wij altijd naar de camping, vaak in eigen land. Als kind vond ik daar niet veel aan. Nederland was dan wel heel groot, maar het maakte nou niet echt voor een spannend verhaal later op school. Een inspirerende reisroman om de stemming te kweken had weinig zin, totdat ik zelf de wijde wereld in ging. Ik deed niets liever dan dromen over verre oorden en alles dat die dromen hielp was welkom. Na zelf enigszins gereisd te hebben zit ik nu hier. Ik heb me overgegeven aan het reizen. Ik leef een modern nomadisch bestaan (oftewel volgens het belangrijkste principe van het globalisme dat de wereld mijn thuis is); ik schrijf dit dan wel met uitzicht op mijn eigen zwembad, maar ik ben weggetrokken van waar ik vandaan kom, woon nu toevallig hier en kijk wel weer om me heen wanneer ik weer verder moet trekken.
Net als menigeen was ook ik geen fan van reizen als wel van dromen, nieuwe avonturen en voor mijzelf onbekende gebieden. Dat gevoel is niet veranderd sinds ik hier woon. Het daadwerkelijke reizen, het praktisch van A naar B komen, zal natuurlijk maar weinigen genoegen brengen. Onderweg gaan dingen mis, je mist bijvoorbeeld afslagen of hele vliegtuigen. Als je eindelijk op je bestemming bent aangekomen moet je nog maar afwachten of al je wensen vervuld gaan worden. Gelukkig is dat tegenwoordig geen probleem meer, alles is één grote reis. Uiteraard gaat het leven niet altijd zoals gepland, net als een vakantie, maar in ieder geval heb je iets meer tijd op deze aardbol en ik in deze regio specifiek. Ik ben niet permanent op vakantie hier, maar ik ben wel altijd onderweg zoals een goede nomade betaamt. Een vakantie is nu enkel een uitstapje dat je nu eenmaal zo af en toe maakt op reis, niet meer een reis op zich. Eigenlijk lees ik geen reisromans meer, ik lees verhalen die zich afspelen in landen waar ik al geweest ben of waar ik nog naar toe ga. In elke uithoek worden boeken geschreven die je tegenwoordig gewoon kunt lezen, zodat je niet meer afhankelijk bent van een daadwerkelijk verslag van iemand uit jouw hoekje van de wereld. Elke roman kan een reisroman zijn. Ik zou het genre reisroman als zodanig zelfs dood willen verklaren, vermoord door het globalisme dat de gehele literaire wereld binnen handbereik brengt, waar het niet dat een reis uiteraard altijd een prima invulling van een verhaal blijft.
Deze column is geschreven voor en verschenen in de Boekenkrant van april, zie: www.boekenkrant.com.