Van de financiële crisis is in Dubai niets te merken. Het land geniet alweer volop van de groei, dat doet het al sinds 2010. Zoals een ieder die hier ooit is geweest, weet, wordt er hier gebouwd en hoe. Het is tenslotte ook geen onbescheiden taak om een heel land uit het niets op te bouwen. Dat is dan ook hetgeen waar je je over kunt blijven verbazen. Je rijdt een maand niet over een weg en hij is volledig veranderd; er staan nieuwe grote gebouwen, er zijn nieuwe bochten en kruispunten op de (snel)weg – het kan allemaal, want dit is Dubai.
Het digitale landschap is een ander verhaal. Toen internet op kwam waren er in de Arabische regio nog niet veel die een computer thuis hadden. Met de opkomst van mobiel internet kwam er in ene een grotere groep internetgebruikers bij, want een mobiele telefoon die heeft iedereen. Toevallierwijs is in Dubai een mobiele telefoon zelfs een administratieve verplichting; wat in Nederland een postadres is, is hier een mobiel nummer. Bij het ontstaan van het officiële Dubai maakte ook de mobiele telefonie zijn entree en deze werkte nu eenmaal beter in het constant veranderende landschap. Tot vandaag de dag moet je immers nog steeds je adres omschrijven – zo van: ‘na dit of dat herkenningspunt is het links’– dat is men nu eenmaal zo gewend door het wonen in een woestijn.
Het Arabische internet voor op de computer is onderontwikkeld ten opzichte van Europa én tegenover het mobiele internet. Dus aan de ene kant groeit Dubai gigantisch in omvang, maar aan de andere (digitale) kant is het afwachten of men nog een stap (achterwaarts) gaat maken. Dit alles heeft als gevolg dat het digitale Dubai een karig aanbod kent qua winkels. Er wordt ook nog niet of nauwelijks digitaal gelezen, maar dat komt natuurlijk ook doordat de Arabische taal bij veel e-book apparaten nog niet ondersteund wordt. Eigenlijk kan ik er nauwelijks op wachten tot er een grote Arabische uitgever de handen in één vouwt met bijvoorbeeld een Amazon.com of Arcobat om de vertalingsslag te maken. Pas als er een Arabisch aanbod is, komt de boekenwereld van Dubai (en daarmee ook de Engelstalige kant ervan) online. Mijn Nederlandse vrienden zouden dan niet meer hoeven te vechten over de vertaalde Arabische literatuur die ik meeneem uit Dubai. En mijn Arabische vrienden zouden meer toegang hebben tot de Westerse literatuur. Ik zou tenslotte mijn hele digitale collectie kunnen uitlenen aan hun, in plaats van dat ik onder hen de enige ben met een Kindle. En misschien nog wel het meest belangrijk, ik zou niet meer elke week naar de Mall hoeven voor mijn boeken, want tot het zover is, is het behelpen en weer zoals vroeger uren in de boekenwinkel vertoeven.