Jonathan Swift – Thoughts on Various Subjects from Miscellanies
Charles Taylor gooit met zijn boek Een Seculiere Tijd een aantal belangrijke ideeën over de ontwikkeling van onze samenleving en daarmee over religie omver. Zo wordt er vaak genoeg aangenomen dat de seculiere samenleving is ontstaan met de ontwikkeling van onze wereld, onszelf en de wetenschap. We zien die vooruitgang dan als een chronologisch proces waarbij de samenleving van ‘vroeger’ met al haar religies tegenover die van nu komt te staan. Onterecht lijkt religie daardoor met de ondergang bedreigd.
Verscheidende religies hebben groot verval gekend, maar dat verval is niet uniform door de ruimte of tijd heen. Eerdere religies zijn als instituties wel aangetast door de ontwikkelingen in onze samenleving, maar het geloof zelf is niet aangetast. Sommige eerdere vormen van het geloof zijn niet meer als geloofwaardig te beschouwen. 
Er zijn door de gehele geschiedenis heen zulke ‘destabilisaties’ van religie aan te wijzen. Taylor beschouwt ze als gedeelte van de transformatieprocessen van religies. Om de mens en de samenleving daadwerkelijk te begrijpen, beoogt Taylor dus een meer zig-zag-benadering van religie in plaats van de standaard chronologische interpretatie. Dat kan ons meer leren over de mens die gevormd wordt in deze zelf gebouwde sociale constructen.