Jean Genet – Journal du Voleur (vertaling: Dagboek van de Dief)
Het is lente en misschien heeft ook u alweer last van de kriebels. Jean Genet zal als geen ander genoten hebben van het jaargetij waarin iedereen zich weer van zijn beste kant laat zien. De rode draad door zijn autobiografische Journal du Voleur is de esthetische liefdeservaring. Alhoewel dit waarschijnlijk overdadig romantisch klinkt, was dat het bij lange na niet. Hij aanbad namelijk het gruwelijke en lelijke als het schoonste ter wereld. Zijn minaars waren stuk voor stuk afstotelijke kerels die hem op gewelddadige wijze gebruikten. De relaties die hij met hen aanging, stelden hem in staat om hun glorieuze pracht zoveel mogelijk te beleven, mentaal en fysiek. Genet gaf zelfs aan trots te zijn op die gevoelens, omdat ze ontsproten waren uit liefde. Helaas konden de meeste Franse lezers het homoseksueel erotische en gewelddadige verhaal niet waarderen en het werd dan ook met veel ophef ontvangen. Jean-Paul Sartre dacht daar anders over. Hij noemde Genet ‘het literaire genie van Frankrijk’. Genet was een existentialistische held, want hij koos om te leven buiten het moraal, hij koos voor zichzelf. Of in de woorden van Sartre: ‘Voor Proust was de pederastie een voorbestemd lot, voor Genet is het een keuze.’
[Deze tekst is verschenen in de Filosofie Scheurkalender van 2011 op 21 maart]