Deze tekst is verschenen in de Filosofiescheurkalender 2016 op 17 april.
‘De concrete uitwerking van de vraag naar de zin van het zijn is het oogmerk van de volgende verhandeling. De interpretatie van de tijd als mogelijke horizon van welk zijnsverstaan ook is het voorlopige doel ervan.’ – Martin Heidegger in Zijn en Tijd (1927)
Het magnum opus van Martin Heidegger (1889-1976), Zijn en Tijd, heeft een immense impact gehad op de filosofie, ondanks dat het alles behalve leesbaar is. Het werk vormt namelijk een hedendaagse ontologie, dat wil zeggen: een beschrijving van het zijn der dingen. Het gaat Heidegger louter om ons zijn, om onze ervaring van de wereld in ons denken. We ervaren deze als een ‘erzijn’ (Dasein) – we zijn op een bepaalde plaats en tijd in de wereld. De mens is in-de-wereld en vanuit een voorontologisch zijnsverstaan vertoont de wereld (die niet begrepen moet worden als de totaliteit van alle zijnden) waarin een mens leeft, betekenis en samenhang.