De affaire van Hannah Arendt en Martin Heidegger is in kaart gebracht en beoordeeld door Elżiebta Ettinger in haar boek Hannah Arendt/Martin Heidegger. Veel sappiger zul je het niet gauw omschreven vinden. Ettinger heeft kosten noch moeite gespaard om Arendt te laten zien als het onschuldige slachtoffer van de Heidegger, de Nazi schurk die haar bedwelmde met zijn gedachtegoed.
Het is een opmerkelijk verhaal, dat Ettinger, als professor in de humanistiek aan het Massachusetts Institute of Technology, nu nog opvallender heeft opgetekend. Hannah Arendt, was een onschuldig, wereldvreemd meisje dat ten prooi viel aan haar gewetensloze docent.
Zij was een Duitse Jodin die later zelfs voor de Commissie voor Europees Joodse Culturele Reconstructie zou gaan werken om het Joods cultureel erfgoed verloren gewaand in de Tweede Wereldoorlog op te sporen, om het vervolgens in alle glorie te herstellen.
Hij was een Nazi aanhanger die zijn Jodenhaat altijd verborgen heeft proberen te houden, ook voor haar. Ze geloofde zijn excuusjes. Ze was zo afhankelijk, ze moest wel.
Wat Ettinger heeft proberen te doen, laat weinig aan de verbeelding over. Het geheel is in ieder geval duidelijk een interpretatie en niet een loutere weergaven van de feiten. Ze probeert het imago van Hannah Arendt, de Joodse denker, te redden. Het zou ook zonde zijn als al haar bijdragen aan het denken in de wereld, verloren zouden gaan door haar fouten of zwakheden. Het is alleen niet zo dat haar afschilderen als een afhankelijk, onbezorgd en ongewapend meisje, daarbij helpt. Gegeven de keuze tussen het gedachtegoed van een denker met gebreken die al dan niet aanzienlijke zijn of de ideeën van iemand die te zwak was om zichzelf te redden, waar zou u meer geïnteresseerd in zijn?
Misschien is hier meer in het spel. Wellicht heeft Ettinger (onterecht) het idee gevat dat ze Hannah Arendt moet verdedigen tegen aantijgingen dat ze een verrader is van het Joodse volk. Ook Joden zijn mensen toch? Of maken zij geen fouten?