We can never know, for the good reason that writing is the destruction of every voice, every origin. Writing is that neuter, that composite, that obliquity into which our subject flees, that black and white where all identity is lost, beginning with the very identity of the body that writes.

Wanneer een feit recounted wordt, is het al niet meer acting upon de realiteit, het wordt een symbool. Het effect hiervan is verschillend in verschillende culturen, te denken aan een preformer in Arabische culturen…
Een auteur is een modern figuur, gemaakt in onze middeleeuwen, wat de mogelijkheden van de mens/het individu ontdekt/toont. Het positivisme met afsluitend de kapitalistische ideologie heeft het grote belang gegeven aan de persoon van de auteur. Het beeld van hedendaagse literatuur is gecentreerd op de auteur en zijn persoon. Bepaalde auteurs hebben deze krachten proberen te subverten.
Mallarmé zag en voorzag de noodzaak om taal te vervangen voor het subject tot nu toe verondersteld als diens eigenaar. Taal spreekt, niet de auteur. Om te schrijven, is om te raken in een voorafgaand (aan dat raken) onpersoonlijkheid. Door de auteur weg te werken wordt de lezer weer in ere hersteld.
Daarna over Valéry; en vervolgens over Proust: Proust has given modern writing its epic: by a radical reversal, instead of putting his life into his novel, as is so often said, he made his life itself a work of which his own book was the model.
Surrealisme heeft het beeld van de auteur ontheiligd. Taal is een systeem en surrealisme wilde juist tegen alle systemen ingaan.
Linguïstiek heeft meegewerkt aan de vernietiging van de auteur, door te laten zien dat de speech-act prima werkt zonder dat er een persoon aan te pas hoeft te komen, de auteur is enkel degene die schrijft, dat is iets anders dan degene die ‘ik’ zegt.

Het verwijderen van de auteur (Brecht: distancing) is niet alleen historisch feit of een act of writing, het transformeert de moderne tekst.
De auteur en het boek worden op dezelfde lijn geplaatst, een before and after.

De moderne scriptor wordt geboren met zijn tekst. De teksten worden geschreven in het hier en nu. Dit is omdat hij schrijft in een plek zonder herkomst of oorspronkelijkheid, alleen nog maar preformativiteit en taal. De enige macht voor de auteur is om woorden te verbinden. Expressie van het innerlijke is mogelijk door allerlei woorden tot in de oneindigheid. De auteur zelf heeft geen passies meer. Waar hij zijn woorden vandaan haalt is van het leven dat enkel het boek imiteert, het boek zelf is vol met signs en eindeloze imitaties en eindeloos uitstellen.

De auteur bepaalt niet meer de betekenis. Een auteur toeschrijven aan de tekst is het sluiten van het schrijven. De criticus staat samen met de auteur op straat, aangezien er geen verklaring meer bij de auteur gezocht hoeft te worden. Alles moet uit de knoop gehaald worden, niet ontcijferd.

De lezer is de enige waarin alle multiculturele elementen in verzameld zijn, niet de auteur. De lezer is zonder geschiedenis, biografie en psychologie, en in de lezer kan het schrijven geconstitutioneerd worden.

We must reverse the myth: the birth of the reader must be requited by the death of the Author.