De goden hadden Sisyphus vervloekt tot het eindeloos omhoog rollen van een steen naar de top van een berg, wanneer die steen door zijn eigen gewicht omlaag valt door zijn eigen gewicht. De goden dachten dat er geen ergere straf was dan deze eindeloze en nutteloze arbeid. Volgens Homeros was Sisyphus de meest wijze en prudente van alle onsterfelijken. Volgens andere had hij snelwegman als beroep. Maar hier is niet noodzakelijk sprake van een contradictie. Ook verschillen de meningen over waarom hij door de goden vervloekt was. Zo zou hij geheimen van de goden gestolen hebben. En Homeros zegt dat hij de Dood geketend had. Verder zou hij Pluto gevraagd hebben om terug te mogen keren naar het aardse leven om zijn vrouw te straffen voor haar ongehoorzaamheid, en vervolgens is hij niet teruggekeerd naar Pluto’s onderwereld. Al met al is Sisyphus een absurde held. Hij bestaat zowel door zijn passie als door zijn marteling. Zijn passie leverde hem de straf op waardoor het hele zijn niets lijkt te bereiken. Voor zijn passies op deze aarde verdiend hij deze straf. De mythes vertellen ons voornamelijk over zijn straf en bijvoorbeeld niet over zijn tijd in de onderwereld. Maar uiteindelijk is de reden van zijn straf bereikt. Hij staat bovenop de top van de berg met de steen. En voor een paar seconden ziet hij de steen naar beneden rollen. Dan gaat Sisyphus de steen weer achterna naar de lagere wereld. Die pauze vindt Camus interessant. Hij ziet Sisyphus met zware maar gepaste stappen terug gaan naar de kwelling waarvan hij het einde niet kent. Dat uur als moment van ademhaling alvorens hij weer teruggaat naar de kwelling van zijn marteling, dat is het uur van bewustzijn. Op die momenten in hij superieur aan zijn lot. Hij is dan sterker dan zijn steen. Als deze mythe tragisch is, dan is dat omdat zijn held bewust is. Sisyphus, de proleet van de goden, machteloos en rebels, kent de hoedanigheid van zijn vreselijke conditie: dit is wat hij denkt gedurende zijn afdaling. Deze luciditeit die zijn marteling moet zijn is ook de kroon op zijn overwinning. Er is geen lot dat overtroffen kan worden door vervloeking. Soms wordt de afdaling uitgevoerd met berouw, andere keren in vreugde.

Zonder erkenning van het bewustzijn zijn dit soort vreselijke waarheden niets waard. Zo is de tragedie voor Oedipus pas een tragedie wanneer hij weet wat zijn tragedie is. Oedipus van Sophocles is gelijk aan Dostojevski’s Kirilov. De klassieke tijd bevestigd de moderne held; de held heeft een absurde overwinning. Oedipus spreekt uit dat hij concludeert dat alles goed is. Met deze opmerking wordt het lot gezien als iets dat door mensen bepaald wordt. Zo is het ook voor Sisyphus. Er is geen zon zonder schaduw en er is geen persoonlijke overwinning als we het niet volledig omarmen. Hij daalt af van de berg en omarmt zijn persoonlijke lot. Ook hij moet concluderen dat alles goed is, terwijl hij de steen weer omhoog begint te rollen.