Dit verhaal speelt ergens in Spanje tijdens de burgeroorlog. In dit verhaal kan de hoofdpersoon Pablo Ibbieta maar met moeite onverschillig blijven over zijn aanstaande dood. Hij is ter dood veroordeeld omdat hij niet wil vertellen waar Ramon Gris is. Hij wordt in de nacht voor zijn executie opgesloten in een cel met twee andere ter dood veroordeelde (Juan Mirbal, de broer van een anarchist en Tom Steinbock, die maakte deel uit van ‘La Brigade internationale’). Gedurende hun laatste nacht begeven de anderen het langzaam en dat is te zien in hun fysieke reacties. Er is een Belgische arts aanwezig die gedurende nacht tot hun beschikking staat. Pablo realiseert zich dat deze arts gekomen is om te kijken naar de lichamelijke reacties van de gevangenen. Ondertussen praat Tom lekker door over de executie, over dat hij zijn eigen lijk al voor zich ziet. Pablo maakt duidelijk dat hij vindt dat Tom wel wat meer sympathie zou mogen hebben. Maar op een bepaald moment merkt hij dat ze toch eigenlijk wel veel gemeen hebben. Ze gaan immers samen dood. Tom plast in zijn broek en voelt dat zelf niet. De arts benadert hem en vraagt of hij lijdt, Tom ontkent dit. De drie kijken naar de arts, zijn lichaam is nog helemaal in orde, hij kan normaal denken over de volgende dag. Ze kijken naar hem alsof ze “als vampiers het leven uit hem zuigen”. De arts gaat naar Juan die hem bijna in zijn hand bijt. Pablo moet hier erg om lachen.

Pablo moet nog steeds maar denken aan de dood. Hij ziet in gedachten steeds geweren op hem gericht. Hij wil ook niet in slaap vallen, want dan droomt hij over de executie. Hij is nu al 48 uur wakker. Hij denkt na over zijn leven, de ups and downs, hij herinnert zich gezichten en gebeurtenissen. De arts vraagt of de drie nog een laatste woord hebben voor mensen van wie ze houden. Tom zegt van niet. Tom vraagt Pablo of hij misschien iets wil zeggen tegen Concha. Dat is sinds een jaar zijn vriendin waar hij Tom eerder tot zijn eigen spijt over verteld had. blijkt zijn vriendin te zijn, hij gaat al een jaar met haar. Hij wil haar echter niet meer spreken omdat hij zijn eigen grijze stinkende zwetende lichaam verafschuwt. Pablo voelt dat zijn broek erg nat is, hij weet niet of het nou komt door urine of zweet, voor de zekerheid gaat hij maar in een hoekje staan pissen.
De arts deelt mede dat het half vier is. Pablo vindt dat een rotopmerking omdat ze net een beetje het idee van de tijd begonnen te verliezen. Juan begint te huilen en roept dat hij niet dood wil. Pablo wil niet sterven zoals Juan, hij wil met en heldere geest sterven. Het wordt ochtend en dan komt de luitenant binnen met vier soldaten. Ze nemen Tom en Juan mee, Pablo zal later opgehaald worden, hij blijft alleen in de cel achter. Het liefst wil hij aan zijn haren trekken en schreeuwen, maar hij houdt zich in bedwang, om helder te blijven. Later wordt hij opgehaald en weer ondervraagd door twee officiers. Ze vragen hem weer waar Ramon Gris is, hij zegt niets te weten. Pablo wordt verteld dat hij in leven zal blijven als hij vertelt waar Ramon Gris is. Pablo wil niet toegeven en liegt dat hij denkt dat Ramon naar Madrid is. De officiers geloven hem niet en zeggen dat hij nog een kwartier heeft om na te denken. Pablo weet best waar Ramon is, die is bij zijn neven. Maar hij wil hem niet aangeven, hij hecht toch geen waarde aan zijn eigen leven. Hij wil de officiers voor de gek houden en zegt ze dat Ramon zich verstopt heeft op de begraafplaats, in een grafkelder of in de hut van de grafdelver. De soldaten gaan weg en Pablo ziet het al helemaal voor zich, soldaten die allerlei graven openen. Hij denkt dat hij geëxecuteerd zal worden. Maar na een tijdje wordt hij uit zijn cel gehaald en wordt hem medegedeeld dat hij naar de grote witte zaal gaat waar het tribunaal verder over hem zal beslissen. Pablo begrijpt er niets van, en vraagt waarom hij niet geëxecuteerd wordt. In de zaal komt hij Garcia tegen, de bakker. Garcia vertelt dat Ramon aangehouden is, op het kerkhof. Hij was weggegaan bij zijn neef omdat ze ruzie hadden gehad. Hij wou niet meer afhankelijk zijn van iemand, en heeft zich verstopt in het hutje van de grafdelvers. En Pablo moet daarom ontzettend hard lachen. Hij lacht zo hard dat de tranen uit zijn ogen komen.