Ik las het gedicht ‘Hoe sê mens dit’ van Antije Krog en ik was geschokt, ik was meer dan geschokt: het gedicht deed mij denken aan afgrijselijke bejaarde billen, dus ik werd misselijk, zeer zwak en misselijk. Het idee van deze aanblik alleen al, maakte dat ik mezelf en ook toekomstige lezers van dit gedicht moest wapenen tegen de performativiteit van dit gedicht. Dus leek een analyse van dit mij de beste manier om mijn afgrijzen te doen verbleken. Een belangrijke vraag daarbij is: hoe word ik en hopelijk ook u misselijk van dit gedicht?