Sharon Hagenbeek is Watching You!

Interview: “Goed voor de aarde en de mens”

door

[Dit artikel is geschreven voor en verschenen op www.zinweb.nl op 26 

Betekenisvol werken met natuur en omgeving? Het kan en hoeft niet per se als vrijwilliger. Rachelle Eerhart laat zien hoe.

Afgelopen januari maakte het Prins Bernhard Cultuurfonds bekend dat het de Cultuurprijs Zuid-Holland dit jaar toekende aan Rachelle Eerhart, omdat zij zich volledig inzet om mensen en natuur samen te brengen. Deze prijs wordt uitgereikt aan individuen die een bijzondere bijdrage hebben geleverd aan de cultuur in Nederland. Vaak gaan dit soort prijzen dan naar artiesten of kunstenaars, dat is ook zo bij het Cultuurfonds. Zodoende is de keuze om het werk van Rachelle Eerhart te eren, een opmerkelijke keuze. Rachelle vertelt over waarom ze deze prijs kreeg.

Sociaal en duurzaam werken, de meesten van ons zouden niet eens weten hoe je dat doet. Rachelle vertelt hoe ze erin is gerold: “Na mijn afstuderen ben ik bij TNT Post gaan werken en omdat duurzaamheid daar enorm leefde kwam ik in aanraking met allerlei duurzame initiatieven. Binnen het bedrijf, maar vooral ook in de samenwerking met young professionals van andere bedrijven. In die periode deed ik ook mee aan een No Impact Week en ik leerde hoe een duurzame lifestyle en een goed leven hand in hand kunnen gaan. Samen met een commissie van young professionals (Leaders for Nature) met wie ik toen een congres organiseerde, heb ik de week naar Nederland gehaald. Dat was een vervullende ervaring en zodoende ben ik meer van dat soort initiatieven gaan opzetten en ondersteunen.”

Zo zag Rachelle rond diezelfde tijd haar kans om haar passie voor de natuur te combineren met haar behoefte om mensen samen te brengen: “Toen ik een gebouw in de stad leeg zag staan, heb ik besloten om te vragen of ik de grond die erbij hoorde mocht gebruiken om een buurtmoestuin te starten. Vervolgens raakte ik betrokken bij de stichting Eetbaar Park in Den Haag en kreeg ik een baan bij het IVN (Instituut voor Natuureducatie en Duurzaamheid).”

Rachelle tijdens de Climate Miles.

Rachelle tijdens de Climate Miles.

Eenmaal actief met duurzaamheid, volgden de uitdagingen elkaar snel op. Zo maakte Rachelle deel uit van de Climate Miles. Dat was een initiatief van de Urgenda, een organisatie die Nederland sneller duurzaam wil maken. Om aandacht voor dit belangrijke onderwerp liepen de activisten tijdens deze Climate Miles van Utrecht naar Parijs. Rachelle werd benaderd om te helpen: “Balletjes kunnen raar rollen. Urgenda zocht iemand om een deel van de route te verkennen. Dat ben ik gaan doen en uiteindelijk ben ik ook nog marsleider geworden voor een groot deel van de uiteindelijke tocht.” Daar voegt ze lachend nog aan toe: “Eigenlijk waren de Climate Miles een uit de hand gelopen sabbatical project, maar het was wel een hele mooie en waardevolle ervaring.”

Dat klinkt allemaal heel goed, maar ook als veel vrijwilligerswerk. Wat als je ook geld moet verdienen? Rachelle legt ons uit dat ze veel geleerd heeft van haar vrijwilligersactiviteiten, maar dat ze ook blij is dat ze gaandeweg geld is gaan verdienen met het verbeteren van de wereld:

“Geld heb je nodig. Ik verdien in mijn huidige werk bij Rechtstreex, minder dan bij mijn vorige baan bij het IVN. Dat vind ik prima, omdat ik deze ervaring op wilde doen.”

“Ik hoef niet een gigantisch salaris; zo lang ik kan rondkomen en kan doen waar ik me gepassioneerd over voel, dan ben ik tevreden. Ik vind het geweldig om geld te verdienen voor werk waar ik mee begaan ben.”

De commissaris van de koning van Zuid-Holland, Jaap Smit overhandigd Rachelle de trofee.

De commissaris van de koning, Jaap Smit,
overhandigt Rachelle de trofee.

De jury van het Prins Bernhard Cultuurfonds ziet in Rachelle iemand die zich met veel ‘realiteitszin en liefde’ inzet voor het bij elkaar brengen van mensen en de hen omringende natuur. Ze ontving een geldbedrag en een trofee voor haar inzet. In Rachelle haar bescheiden reactie op vragen over de prijs is te lezen hoezeer het haar om de mensen en natuur zelf te doen is: “Het is een bevestiging voor het werk waar we mee bezig zijn. De jury heeft mij als voorbeeld uitgekozen, maar uiteindelijk zie ik het als een bevestiging voor alle mensen die werken aan de duurzame transitie.”

Ook was de jury erg onder de indruk van de manier waarop Rachelle in staat is om te werken op verschillende niveaus. Zo houdt ze zich bezig met kleinschalige projecten én is ze reflectief over hoe de duurzame ontwikkelingen een goede plaats te geven in onze samenleving, want dat gaat niet vanzelf. En inderdaad, het wordt pas echt goed duidelijk waarom Rachelle de prijs heeft gekregen als je haar hoort spreken over hoe we onze duurzame toekomst kunnen verwezenlijken:

“Ik denk dat we de komende decennia toch toe moeten naar een nieuwe kijk op ‘duurzame’ en ‘onduurzame’ banen, maar vooral ook naar een herwaardering van de activiteiten die we buiten het publieke en het private systeem ontplooien.”

“Het subsidiariteitsbeginsel inspireert mij om zaken te willen laten organiseren op het niveau waar ze de beste slagingskans hebben. We hebben zoveel dingen die vroeger gewoon tussen mensen werden opgelost, in de publieke of private systemen getild zodat we onze handen vrij hadden om te werken. Maar dat betekende vaak wel dat het ver weg stond van het normale sociale weefsel dat ons doorgaans hoort te verbinden. Die systemen zijn steeds verder gegroeid, met alle negatieve gevolgen van dien, je ziet die systemen aan allerlei kanten kraken (overheidsorganisaties worden te groot en complex, bedrijven worden te onpersoonlijk, etc.). Daarbij zie ik inmiddels een soort tegenbeweging ontstaan van mensen die juist weer kleinschaliger of persoonlijker bezig zijn; mensen die echt om zich heen kijken en juist niet voorbij de eigen straat gaan.”

Met andere woorden: we moeten onze interpretatie van vrijwilligerswerk veranderen, zodat er ook ruimte is voor de persoonlijke wereld van de vrijwilliger: “Als je het in deze tijd hebt over ‘vrijwilligerswerk’, dan gaat het vaak over ‘ergens heen gaan, vaak buiten je eigen directe leefomgeving, om daar te helpen ergens aan’. Ik geloof veel meer in mensen die een bijdrage leveren aan hun sociale weefsel; niet uit een vorm van opoffering, maar vanuit welbegrepen eigenbelang en plezier vooral. Zodoende zou ik iedereen willen zeggen: kijk om je heen! Hoe kun jij een bijdrage leveren om je omgeving prettiger te maken voor jezelf én voor anderen?”

“Duurzaamheid, in fysieke én in sociale zin, is daar voor mij een integraal onderdeel van. Als mensen elkaar weer kennen, daar levensvreugde uit halen, spullen delen, slim dingen samen regelen etc. Dan denk ik dat er ineens ook een stuk ‘duurzamer’ geleefd wordt. Het moet hand in hand gaan, goed voor de aarde en de mens.”

Rachelle Eerhart met collega promoten Rechtstreex, bij de Fenix Food Factory.

Rachelle met collega promoten Rechtstreex,
bij de Fenix Food Factory.

Voor Rachelle zijn projecten die echt werken aan een meer solide benadering van een duurzame toekomst, dus projecten die werken met de sociale en menselijke kant, en die bovendien oog hebben voor de houdbaarheid van het geheel: “Met Rechtstreex bouwen we bijvoorbeeld aan een korte, regionale voedselketen. Mensen kennen elkaar en hebben elkaar nodig. En doen dat zoveel mogelijk volgens principes die de aarde niet teveel belasten. Hier komen sociale en fysieke duurzaamheid en levensvreugde bij elkaar in een veerkrachtig systeem. Het is nog lang niet perfect, maar het experiment geeft me nu al heel veel voldoening!”

 

Rachelle Eerhart is te volgen via haar site.

[Dit artikel is geschreven voor en verschenen op www.zinweb.nl op 26 

Interviews

 
 
 

0 reacties tot nu toe ↓

  • Er zijn nog geen reacties.

Reageer

Comment: