Uitgeloot voor de studie Journalistiek in Groningen ging hij Zweeds studeren. ‘Het is de mooiste taal ter wereld’, aldus Lubach. De academische sfeer ondervond hij als beperkend en zodoende ontwikkelde hij zich tijdens zijn studietijd al snel als een creatieve duizendpoot. Zo is hij zowaar ooit bekend geworden met een Friese versie van een nummer van Eminem: het werd een hit en daar heeft hij een jaar van kunnen leven. In die tijd is hij radio gaan maken voor 3fm.

Na zijn studie verkende hij zijn grenzen en was hij dan ook blij dat hij zijn zogeheten creatieve vleugels uit kon slaan. Er kwamen columns, theatervoorstellingen en hij ging naast radio ook televisie maken. Met name voor dat laatste werkte hij samen met Edo Schoonbeek en Pieter Jouke. ‘Daar kan ik goed mee samen werken. Nu maken we met z’n drieën de populaire website Buro Renkema. Dat is een soort van multimedia cabaret. We staan dan wel niet op toneel, maar we bespreken wel de actualiteiten.’

Dat alles was nog lang niet genoeg. In dezelfde tijd ontpopte Lubach zich ook tot schrijver. ‘Ik heb nooit nagedacht over de onderdelen. Het is gewoon hoe mijn leven en mijn carrière zich ontwikkelden. Ik wil doen wat ik leuk en goed vind. Al na mijn studie ben ik begonnen met het boek mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend.’

‘Toen ik het af had heb ik het opgestuurd naar mijn agent Paul. Die kende ik toen nog niet, maar hij heeft ervoor gezorgd dat ik kon kiezen tussen uitgevers. Er waren er meerdere die het boek wel wilde hebben. Dat is een heel goed gevoel om als schrijver mee te beginnen.’

‘In dat boek zitten veel kleine filosofietjes of grapjes. Dat leidde voor mijn gevoel af van het verhaal. Het had een remmende werking. Zodoende wilde ik daarna een meer evenwichtig verhaal vertellen met mijn volgende boek.’

‘Ik heb er bewust voor gekozen om het volgende boek anders te schrijven. Dat is ook leuk, dan krijg je echt weer iets nieuws en een nieuwe mogelijkheid om jezelf te ontwikkelen. Je moet ook juist een boek schrijven dat je eigenlijk op dat moment wil lezen en je niet in de winkel kunt vinden. En Bastaardsuiker is ook een boek zoals ik nog niet kende op de markt, een aanvulling dus.’

‘Schrijven heeft als voordeel dat het iets volledig van jezelf is. Bij televisie heb je met veel meer partijen en hun inbreng te maken. Je trekt je terug en je gaat rustig zitten schrijven. Het is niet de waarheid, het gaat over de hoofdpersoon en dus niet over mij. Maar er is wel sprake van een soort vermenging. Je kunt namelijk de dingen die je meemaakt erin verwerken.’

‘En als ik er dan weer even genoeg van heb om zo te zitten werken dan ga ik weer theater in. Het is gelukkig een heel gezonde afwisseling die het goed samen laat gaan.’

‘Op een gegeven moment dan heb je het boek af. Alleen dan loopt het nog niet helemaal. Vaak mist er nog iets waar je zelf dan niet helemaal de vinger op weet te leggen.’ Daarom heeft hij commentaar nooit een probleem gevonden. ‘Eigenlijk kan ik het commentaar van iedereen uit mijn omgeving wel goed gebruiken zelfs. Ik schrijf en verzin alles zelf, maar het commentaar van anderen laat me meer zien waar er nog iets moet veranderen. Als mensen er wat op te zeggen hebben, dan kan ik dat in overweging nemen.’

Hij geeft aan zich nooit kwetsbaar te hebben gevoeld door het commentaar dat hij kreeg. ‘Ik wijzig alleen als ik het ermee eens ben. Vaak zeggen mensen uit mijn omgeving ook precies hetgeen wat voor mijn gevoel nog niet helemaal goed zat. Op een gegeven moment dan heb je het genoeg verbeterd en dan weet je dat het goed loopt en dat het duidelijk is.’

Voor degene die zijn laatste boek Bastaardsuiker gelezen hebben antwoordt Lubach op de vraag of hij al bezig is aan een nieuw boek: ‘er circuleren wel wat ideeën rond…’