Alexandre Dumas, De Graaf van Montecristo, vertaald en van nawoord voorzien door Jan H. Mysjkin, Uitgeverij LJ Veen, 2010.

Student maakt zich weinig zorgen

Wat merken student van de economische crisis? Weinig, zo blijkt. Ze maken zich meer zorgen over de universiteit dan over hun eigen portemonnee.
[geschreven voor de Mare van 17 december 2009]

Dagboek van de Dief – het verhaal over de esthetische liefdeservaring.

Dit is een oproep om de Faculteit Wijsbegeerte aan de VU te bewegen tot heroverweging van hun opkomstplicht zoals die nu vorm gegeven wordt. Ze hoeven namelijk niet te denken dat hun studenten zich er graag makkelijk van afmaken, de meest plezierige weg kiezen of dat hun studenten niet elke mogelijke lering aangrijpen. Mochten ze dat toch denken met wat voor onderwijs zijn ze dan nog bezig? En, verwachten ze dan ook nog maar één bekwame filosoof onder uw studenten te vinden?

Op 30 oktober 2009 organiseert de Universiteit van Tilburg de 31e Nederlands-Vlaamse Filosofiedag. Ik zal op de dag spreken over Relativisme of Pragmatisme.

Het was druk, heel druk. Afgelopen zondag en maandag hebben boekenliefhebbers vanuit allen hoeken van het land zich verzameld in de Westergasfabriek voor de derde editie van Manuscripta, de Nederlandse boekenbeurs. De beurs is de feestelijke inluiding van het nieuwe boekenseizoen. Ondanks de drukte was de zalige sfeer was er niet minder om: de boekfreaks konden in gezellig in hun handjes wrijven vanwege het grote aanbod.

Deze column gaat over de boekenreeks Bewogen Vrouwenlevens van Uitgeverij Arena.

Het is een gangbare notie dat met internet alle kennis makkelijker, beter en sneller toegankelijk wordt. Maar is dat wel zo?

Op 10 april vierde het tijdschrift Krisis uitbundig zijn eenjarige digitalisering met een avond vol presentaties rondom het thema ‘boekverbranding’. Het filosofische tijdschrift heeft als een van de eerste de trend die in de bètahoek van de universitaire wereld al tot gebruikelijke gang is geworden overgenomen: het verschijnt alleen nog op het internet.

Madame de Staël denkt over gevoelens en het begrip daarvoor, in plaats van de verlichting met als doel het verlichten door middel van kennis. In de literatuur (de romans) zou een uiteenzetting of schildering van het hele gevoelsleven van de mens te vinden moeten zijn. Het gaat hier om de roman als ethiek.

Een van de meest problematische punten van de hedendaagse economische crisis is de manier waarop wij waarde toekennen aan de mensen die onze producten leveren. Hun producten zijn daarbij equivalent geworden voor de kwaliteit van hun gehele persoon. De wijze waarop zij zich verrijken is niet meer goed in de weegschaal te leggen bij de bepaling van de prijs van hun producten.

Met discussies over het overleven van kranten en tijdschriften sinds de komst van het internet, staat men vaak genoeg niet stil bij de mogelijke meerwaarde die een dergelijke mediavorm kan bieden. Het is zaak de journalistiek een vernieuwde functie te geven in onze samenleving. De journalistiek biedt verdieping.

In haar appartement treffen we Sharon Hagenbeek aan achter haar antieke bureautje, zo eentje met een klep en daarachter allerlei vakjes waarachter je veel verborgen papieren verwacht met daarop nog meer geheimen. Maar als je Sharon spreekt merk je al snel dat zij weinig geheimen bewaart. ‘Ik ben bepaald niet een gesloten persoon, ik heb zelfs veel van de dingen die ik schrijf online staan.’

Natuurlijk zijn sprookjes zijn voor kinderen, dat weet iedereen. Het leven verloopt niet zoals in deze vertellingen, laat staan dat de liefde bestaat zoals die voorkomt in bijvoorbeeld Sneeuwwitje. Maar waarom bestaan er dan sprookjes? Zijn wij dan echt alleen maar voor de gek gehouden door onze ouders die ons deze prachtige en soms heel realistische vertellingen vertelden?

Een klein half jaar geleden was er sprake van de nodige oproer over de kunst en de bemoeienis van de politiek ermee. Er werden destijds (en nu nog steeds) werken geweigerd en kunstenaars werden bedreigd. Zodoende werd er naar de politiek gekeken om hier een oplossing voor te vinden. Dat bracht de PvdA destijds ertoe een debat hierover te organiseren. De kunstenaar, de creatieveling, de activist, kraait brand en het debat is daar als de Nederlandse redder in nood. Welkom in ons midden, toont het lastige onderwerp zijn scherpe kanten enkel als onze eigen zwakheden. Een ideologie die verdedigd wordt; een duidelijk geval van wansmaak; een helaas nog duidelijker geval van meepraterij; uit alles blijkt de daadwerkelijke vraag te zijn: wie mag en moet oordelen? En hoe voorkomen we dat het debat vervuild wordt?

Levenskunst is een serieuze bezigheid voor velen en terecht; wie wil ten slotte niet van zijn of haar leven een juweeltje maken? Door het uithangen als levensgenieter, door een goed sociaal mens te zijn en bovenal door de zelfexpressie beoefenen we de levenskunst. Deze nieuwe kunstvorm verdient minstens een vergelijking met andere kunstvormen. Wat zegt het over iemand als die zich bezighoudt met levenskunst? En wat voor kunst verwachten we van hem of haar?

Gisteren wees mijn beste vriendin mij naar een artikel in de Metro. De titel van het stuk luidde: ‘Deeltijd-vrouwen zijn luie vrouwen’. Feministe Heleen Mees noemt vrouwen die deeltijder zijn niet alleen lui, maar ook nog eens bang om hun nek uit te steken. Dit bracht mij tot een reflectie over mijn eigen feminisme. En ik moest concluderen: ik ben feministe…

Lydia Flapper, een slachtoffer van de situatie die nog velen onverwacht treft, zelfs heden ten dage. Ze is onvindbaar via Google, ze bestaat dus niet volgens het internet. Dit doordat al haar gegevens privé zijn en zijzelf te digibeet is om zich online te plaatsen.

Als je dan eenmaal de minder toepasselijke zoektermen analyseert dan kom je ook nog tot opmerkelijke ontdekkingen.