Vorige week heb ik Onder Professoren uitgelezen. Het was een heerlijke herkenning van de domheid van de universitaire kweekvijver. De ego die gestreeld wordt door het ogenschijnlijke zijn dat men wil tonen met bepaald gedrag is misschien nog wel meer hier aanwezig dan de stoere knaapjes die op straat in een kringetje om hun auto met neon-verlichting. Stom genoeg lijken er heel veel te zijn die zich er maar al te graag voor lenen. Een goede student moet ook gewoon een volledige nerd zijn. Dat vind ik nog wel het meest storend, de wereldse studenten worden niet serieus genomen door de hoogleraren. De nerd voegt zich in het vijvertje, voorgoed. En hij gaat zichzelf bewijzen in die wereld, hij wordt heerser, en hij herkent zichzelf in de nerd van de volgende generatie.

Ik kan me maar heel goed voorstellen hoe de hoogleraren die zichzelf in personages uit dit boek herkenden, hebben gereageerd. Verontwaardigd, bovenal gekwetst door kwalijke aantijgingen van iemand die zelf ook niet helemaal geweldig is. Niemand is geweldig, niemand is goed. Zij ook niet, en al helemaal niet om te bepalen wie fout is. Grappig en triest dat de beste verdediging van het universitaire volk is doen alsof ze alle wijsheid in pacht hebben. Ze zouden als geen ander zich bewust moeten zijn van hoe relatief het hebben van wetenschappelijke kennis is; ze moeten tenslotte ook met zichzelf leven.