Ik wil er nu al over schrijven. Ik wil niet hoeven wachten tot het boek uit is. Ik ben begonnen aan het uitlezen van Geheel de Uwe van Connie Palmen. Erin bevinden zich, zoals in al het werk van Connie Palmen existentiële psychoanalyses van kleine en grotere details van het gedrag. Ze quote dan ook Sartre’s existentiële psychoanalytische werk De Heilige Genet.

In haar andere werken zijn ze niet zo veelvoudig over kleine details van het gedrag van verschillende personen aanwezig als in dit boek. En ze zijn uitgedrukt in prachtige zinnen, waarbij ik een sterke wens voel ze elk te willen onthouden.

Tegelijkertijd vind ik ze vreselijk. Ze zijn geweldig, ik zou ze geschreven willen hebben. Weer wat prachtige zinnen die ik niet meer de mijne zou kunnen noemen, zoals: ‘Het is op zulke momenten dat ik de last moet dragen van een gesloten karakter.’

Of korte scherpzinnige analyses die ik graag tegen anderen zou zeggen, zoals: ‘[dokter Spiegelman] zie dat mijn dochter een groot verlangen heeft naar originaliteit en uniciteit en dat je soms, door een diagnose, door een medische stempel op een mens te drukken, iemand een vrijbrief aanreikt om op een passieve wijze uniek te kunnen zijn, omdat een ziekte de weg bij uitstek is je uitzonderlijke talenten te mogen vergooien.’

Palmen laat zien hoe je jezelf moet laten nemen door de ander, zoals die je ziet, dat al het andere vervalt, als je echt jezelf overgeeft aan een ander. Hoeveel doen dat überhaupt tegenwoordig? De enige manier om door een ander geheel genomen te worden, is door juist niet te definiëren wat een ander dient te nemen, maar die ander laten nemen wat die ziet. Voor een ieder die denkt te kunnen stellen wat er genomen dient te worden komt de kwade trouw naar voren.

Dit boek is een analyse van de vrouw te kwade trouw*. Een man die overigens met hetzelfde ‘probleem’ kampt, laat dit zien. Het is onmogelijk jezelf geheel aan een ander te geven, je verliest jezelf onderweg alvorens je alles geeft en je besluit te geven dat wat je niet kunt missen. De hoer is blij met zijn eerlijkheid, zijn heldere verkeer in de uitwisseling van ideeën en visies met betrekking tot de liefde en het bezit.

Ik kan niet wachten tot ik het boek heb uitgelezen, maar ik kon mezelf niet beheersen om halverwege toch alvast even te expliciteren hoe prachtig de zinnen en ideeën in dit werk zijn. Voor een ieder die een taalfanaat is, zou dit boek een geweldige belevenis moeten zijn. En dus voor iedere taalfanaat die zegt dat Connie Palmen niet haar of zijn soort werk is, is de Kwade trouw ter handen.

* Bewust gebruik ik hier te en niet ter, want ik weet dat de oorspronkelijke Nederlandse vertalingen van Sartre’s werk te gebruikten en nadat het begrip ingeburgerd in de Nederlandse taal gebruikt wordt met ter, ben ik alsnog van mening dat het te kwade trouw zou zijn om als filosoof het begrip in zijn toegeëigende vorm te gebruiken in plaats van het te gebruiken zoals het bedoeld was.