Vandaag heb ik een afspraak voor een interview met Arjen Lubach. Zodoende dat ik zijn tweede boek gisteren heb gelezen. Zijn eerste boek mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend had ik reeds gelezen. Dat boek stond vol met leuke opmerkzame en leuke observaties en anekdotes. De lezer werd door deze vertellingen door het verhaal heen begeleid. Het verhaal zelf was een beetje behoeftig.

Dat is met Bastaardsuiker wel anders. Het verhaal zit goed in elkaar en het leest net zo makkelijk weg als het vorige boek van Lubach. Hij is duidelijk vooruitgegaan als schrijver. Het zijn nog steeds geen literaire wonderen; maar wat is er tegen een verhaal dat makkelijk leest, je weer even terug gooit in de dagelijkse relaas die uitgedrukt wordt in de woorden van dat verhaal in plaats van dat het je mee te neemt naar daarvoor ongekende ideeën en belevingen: niets!

Het tweede boek van Lubach toont minder van de opmerkzame observaties in de weergave van het verhaal. Het is saaier door dat gebrek, maar beter doordat het zichzelf wel meer als één geheel laat lezen. Het is net waar je meer behoefte aan hebt. Ik ben benieuwd wat hij met zijn derde boek gaat doen. Ik hoop op een combinatie.