Ik ben de afgelopen dagen voor de zoveelste keer druk bezig geweest met mijn literatuurverslag. Het was heel vervelend, mijn verslag liet, volgens mij voornamelijk qua lengte, niet zien hoezeer ik de tekst tot mij had genomen.

Inmiddels ben ik het nodige aantal samenvattingen verder (30.432 woorden – met lettertype 10 en op een enkele regelafstand – heb ik eraan gespendeerd om alle teksten samen te vatten, zonder het gebruik van nutteloze woorden, zoals voor een indexpagina) en nu kan ik eindelijk weer regelmatig leven, ik hoef me niet meer af te sluiten (tot volgende week wanneer ik mijn volgende literatuurstudie moet verrichten).

En dus begin ik vandaag met het beantwoorden van mijn mail. Ik heb de afgelopen week wel gekeken voor de dringende berichten, maar ik heb een hoop op unread laten staan. En terwijl ik door de nodige mailtjes heen ga, kom ik tot rust, de orde wordt hersteld. Na dagen in mijn pyjama, met een snelle happen tussendoor, veel koffie en sigaretten, ga ik op mijn ingekomen mailtjes reageren. Er is rust op aarde.

En ik krijg veel spam, gmail filtert dat er wel goed tussenuit, maar ik krijg ook veel spam van mensen die ik ken, welke gmail natuurlijk bewaart, en waar ik ook een reactie op wil geven. Althans, ik wil ze in ieder geval bewust deleten. Maar vandaag maakt het allemaal niet uit. Het regent dus ik kan niet met mijn nieuwe tas met glitters al huppelend over straat, dus dan ga ik maar de domste mailtjes vrolijk beantwoorden.

Het is ook niet erg dat het regent, ondanks dat ik mijn tuintje na dagen zonder water eindelijk weer eens de aandacht wilde geven door het in de hand nemen van de gieter; want nu kan ik eindelijk weer eens naar buiten turen en als het dan regent ziet het er buiten ook wel mooi uit. Tevreden werp ik een blik naar buiten, tevreden beantwoord ik mijn mail en de hele wereld is vredig en gelukkig, net zo gelukkig als ik, met de regen.

Share