Van Dale: fe·mi·nis·te de; v -s, -n voorstander vh feminisme & fe·mi·nis·me het; o het streven naar gelijke rechten voor vrouwen en mannen

Okay, volgens de Van Dale ben ik waarschijnlijk een feministe; welke vrouw die iets wil doen met haar leven zou dat niet zijn. Maar wat mij definiëren als feministe onzekerder maakt is het feit dat ik geen zin heb om te streven voor de rechten van een ander die niet wil. Daarentegen wil ik die ander ook niet veroordelen.

Gisteren wees mijn beste vriendin mij naar een artikel in de Metro. De titel van het stuk luidde: ‘Deeltijd-vrouwen zijn luie vrouwen’. Feministe Heleen Mees noemt vrouwen die deeltijders zijn niet alleen lui, maar ook nog eens bang om hun nek uit te steken. Ook zouden dat soort moeders geen goede voorbeelden zijn voor hun dochters. Meer genuanceerd wordt het al met de stelling van Günel dat je als jonge vrouw in het bedrijfsleven omhoog kijkt naar de top en alleen maar mannen ziet. Maar ook daar ben ik het niet mee eens.

Ik denk dat als je als vrouw iets wilt bereiken, je jezelf niet zomaar gaat laten tegenhouden. De deeltijd-vrouw laat zich niet tegenhouden door de feministe die op haar neerkijkt. De carrièrevrouw laat zich niet tegenhouden door de vervelende baas die alleen maar naar haar decolleté wil staren. Stom genoeg hoeft die deeltijd-vrouw helemaal niet gelijk een luierik te zijn: ze kan ook haar studie naast haar werk proberen te doen of zich inzetten als vrijwilliger.

Qua feminisme lig ik in ieder geval op de lijn van de moeder ervan: Simone de Beauvoir. Zij stelde in haar boek de tweede sekse dat een vrouw gelijk moet willen zijn. Dat het streven naar gelijkheid ‘em zit in het willen ervan, is volgens mij nu nog steeds het geval.

Ondanks dat vrouwen biologisch gezien van mannen verschillen, zijn zij als zij het willen, wel degelijk in staat om dingen voor zichzelf te veranderen. Susan Pinker besprak in haar boek The Sexual Paradox genoeg wetenschappelijke resultaten die aantoonde wat ik al lang wist, namelijk dat vrouwen beter zijn dan mannen.

Mannen zijn gemiddeld dommer, maar kennen hogere individuele uitschieters, dan vrouwen. Vrouwen zijn beter in staat meer gedisciplineerd te werken. Vrouwen zijn dus slimmer en beter in staat alles dat zij ervoor nodig en verwaarloosbaar achten te bewerkstelligen voor een doel.

Maar we willen niet allemaal hetzelfde. Mees heeft last van een probleem dat ik laatst met een andere vriendin besprak. Een feministe heeft geen ander om zich mee te vergelijken dan andere vrouwen – ze is genoodzaakt alle vrouwen voor haar doel als gelijk te zien. Het is per biologische definitie niet mogelijk om vrouwen direct gelijk te stellen aan mannen. En werkelijk wie zou dat al willen? Maar daarnaast is het natuurlijk de vraag wie zichzelf al überhaupt wil vergelijken met een ander. Ik wil alle mogelijkheden hebben om te doen wat mij gelukkig maakt, ik heb een zelfverwezenlijking in de planning waarvoor niemand en niets mij in de weg moet staan, maar ik word kwaad als iemand op welke manier dan ook van mij verwacht dat ik iets moet doen zoals zij dat (willen) doen.

We zijn als mensen in onze condities beperkt. Net als de man moet ook de feministe haar beperkingen zien. De man moet zich realiseren dat zijn tijd als de beste van zijn soort voorbij is, maar de vrouw moet zich realiseren dat ze gewoon moet doen wat ze wil, al is het deeltijder zijn.

Camus beschreef de moderne held niet meer als de ridder die ons redt van de boze draak, maar degene die zich existentieel toont. De held is degene die getergd maar bewust van de marteling, zijn lot ondergaat.

De vrouw, hetzij als feministe, hetzij als deeltijd-vrouw, moet haar lot ondergaan en daarmee niet de ander veroordelen erom. Als een mens lui wil zijn moet dat ook kunnen, zelfs al kan ik me dat van een ook maar enigszins denkende vrouw niet voorstellen. En wie niet denkt is sowieso al een slecht rolmodel voor een zoon of een dochter. Een denkend mens kan ook lui zijn: ze kan ook gewoon maar willen dat iedereen zich inzet voor haar doel zodat het voor haar minder hard werken is.