Het is natuurlijk lastig indien men zichzelf tussen twee vuren vindt. Wat zijn vuren? En wat is vrede?

Als iemand slecht over mij wil denken prima, maar diegene zal dat niet eens als pseudo-vriend kunnen doen. Je echte vrienden vertellen je dat je inderdaad niet zo bent en dat het inderdaad niet te rechtvaardigen is dat iemand je zus of zo behandelt. Ik verwacht van mijn vrienden dat ze voor mij opkomen, weten wie en wat ik ben. En in sommige gevallen juist wie en wat ik niet ben.

Gelukkig heb ik echte vrienden, voor zover ik situaties heb gehad om te oordelen over de keuzes die zij maken. Niet eens zo zeer de keuzes voor of tegen (mij) geven mij de mogelijkheid om te oordelen. Je kiest zelf hoe je met mensen omgaat. Je kiest voor je vrienden. Echte vrienden tonen zich wanneer zijzelf de situatie niet eens als een keuze zien. Ik ben blij met mijn echte vrienden wanneer ik er zoals recentelijk weer eens aan herinnerd word hoe zij voor mij kiezen. Ik hoop het zelf ooit terug te kunnen doen.

Misschien is het de netwerker eigen om zich geen echte vrienden meer te kunnen veroorloven. Een netwerker doet zijn best om met elk vuur in contact te komen en te blijven, om vervolgens niet voor dat vuur te kunnen gaan als de situatie erom vraagt. Dat is vrede. Wat is die vrede dan nog waard? En waarom in vredesnaam vragen zij zich dat nooit af?

Share