Ooit had ik een huisgenoot die het opgewarmde lijk werd gedoopt door mijn zwager. Als ik over hem sprak dan gebruikte ik die omschrijving en iedereen wist dan wel in eens wie ik bedoelde, terwijl ze bij zijn naam nog een vertwijfelde blik gaven. De doopnaam zegt het al, het was alsof je een opgewarmd lijk tegenover je zag staan. Hij had geen leven, hij was gepest en beschermd opgevoed als gevolg daarvan.

Hij keek je niet recht aan, waggelde een beetje zielig en schaamtevol in plaats van volwaardig lopen, hij durfde niet voluit te spreken, hij zat er altijd een beetje zielig bij en hij verwachtte ook de voor-spek-en-bonen-behandeling.

Op een avond tijdens een huisfeest heb ik hem genegeerd en het resultaat daarvan was inderdaad een bevestiging van zijn beschermde opvoeding. Het feest was op een zaterdag en op de volgende ochtend, dus op zondagochtend, stond zijn moeder op mijn deur te kloppen. Ze wilde namelijk weten wat er gebeurd was. Haar zoon was namelijk zo aan het huilen dat ze hem niet kon verstaan.

Maar er zijn meer mensen voor wie er toepasselijke namen te bedenken zijn. Sommige omschrijvingen doen mij realiseren dat het jammer is dat we geen indianenstam zijn. Dan had tenminste iedereen een echte passende naam gekregen.

De naam van die huisgenoot zal binnenkort wel vergeten worden, maar de omschrijving zal ervoor zorgen dat iedereen tenminste nog weet over wie het gaat. De naam van een mens is makkelijk te vergeten, de omschrijving ervan niet.